مسأله ای که باید حل شود؟
بحث سر اینه که یک رفتگر میتونه بهتر باشه یا یک رئیس جمهور؟؟؟؟؟؟
فرض بر اینه که هم رفتگر و هم رئیس جمهور آدمای خوبی اند.
وقتی این سوالو از خیلی ها میرسی میبینی میگن رئیس جمهور.
چرا؟
چون رئیس جمهور میتونه خیلی به آدم ها خدمت کنه و خیلی از مشکلات رو حل کنه ولی رفتگر نمیتونه.
اینجا یک سوال مطره میشه که ملاک بهتر بودن مگه خدمته به انسان هاست؟
ملاک برتری انسانها تقواست.
و تمام کارهایی که ما انجام میدیم چه خدمت و چه عبادت و هرکار دیگری برا اینه که بتونیم جایگاهمون رو یش خدا بالاتر ببریم.
شما اگه یک رئیس جمهور خوب باشید و ازتون بپرسن یک نفر رو پیدا کن که جایگاهش از شما پیش خدا پایین تر باشه. کی رو انتخاب میکنی؟ آیا حاضری یک رفتگر رو انتخاب کنی؟
اینجاست که این مساله حل میشه که نباید خدمت را بهانه کرد برای رسیدن به برخی پستها (چه دولنی و چه تشکیلاتی) و اینکه ما میخواهیم خدمت کنیم و به خدا نزدیک شویم.
همچنین این نگاه نباید وجود داشته باشد به برخی انسان ها که جایگاه اجتماعی پایینی دارند.
خلاصه ماها یه وقتایی این مسائل ساده برامون حل نشده و ممکنه عمری در این اشتباه به سر ببریم که دلیلش هم تا اینجایی که بنده فهمیدم اینه که بچه تشکیلاتی ها خیلی هاشون قبل از ورود به تشکیلات در فضای شبیه به تشکیلات قرار نداشتند.
مثلا یه کی از رفیقام میگه من میختم رئیس جمهور بشم یا یکی دیگه میگه میخوام وزیر بشم و این یعنی که کاملا در اشتباهه بلکه باید گفت من میخوام آدم باشم که شاید یک زمانی لزوم آدمیت بنده این باشه که وزیر بشم.
پانوشت:
الان نزدیک کنگره جامعه اسلامی دانشجویانه و انتخابات شورای مرکزی.
نمیدونم چیه که همه احساس مسئولیت کردن و برا خدمت میان.
یه یاجی خوندم(دقیق یادم نیست یا تو صحیفه امام و یا حدیث از معصوم) : کسانی که دنبال مسئولیت می روند مشکل عقلی دارند یا دیوانه اند( نقل به مضمون).